Собиқ мустабид тузум ҳукмрон бўлган 1930 йил бошлари диндор ва эътиқодли кишиларга нисбатан зўравонлик, сиёсий қатағонликнинг чўққиси бўлди. Бу даврда Ўзбекистондаги диндорлар, уламоларнинг асосий қисми қамоқ лагерларига жўнатилди.
Урушнинг суронли даври ҳақида ҳикоя қилувчи очерк ва ҳикоялари билан машҳур рус публицисти Иван Гончаровнинг яқинда «Оловли йиллар ёди» («Память огненных лет») номли китоби қўлимга тушиб қолди. Унда
Бугун соғинч тўла қалб сўзларимни кўз ёшларим билан фақат оқ қоғозгагина туширмоқдаман. Зеро, бу юрак, бу қалб шу билан таскин топгандай… Гўзал баҳор бор тароватини табиатга кўз-кўз қилишни
Комилжон Болтабоев 1959 йилда таваллуд топган. 1982 йили ўқишни тамомлаб, туман тиббиёт бирлашмасига ишга кирди ва 2020 йилга қадар самарали фаолият кўрсатди. Кўп йиллар ўз касбига содиқлик билан
1921 йил 1 май куни Ўнҳаят шаҳарчасида туғилган давлат ва жамоат арбоби Акрамжон Зокиров ҳаёт бўлганларида юз ёшни қаршилаган бўлар эдилар. 1939 йилда ўрта мактабни тугатган А.Зокировни Уйчи
Тинчлик. Бу сўзнинг қанчалар ёқимли, нақадар қадри баландлигини доимо ҳис этиб турамиз. Айниқса, «Хотира ва Қадрлаш куни» яқинлагани сайин ушбу туйғу бир неча баробар ортиб бораверади. Кўз олдимизда