Кўзларим йўлингда бўлиб нигорон, Соғиниб соғинчдан синдингми, она, Шамолда эшигинг очилса ҳар он, Мен эмаслигимга кўндингми, она? Кутибсан келмабман бағрингни эзиб, Рангинг ҳам сарғайиб, ҳолдан тойибсан. Бир ўзинг
Қалблар ғамга тўлганида, Ғамлар сизни енгганида, Сўнгги умид сўнгади, Она йиғламанг! Дунё ўзи кўз-ёш тўксин Ҳақиқатни бир бор уқсин, Азобларга бардош тутсин, Она йиғламанг! Забо МАМАСОЛИЕВА, 32-мактабнинг 11-синф
1912 йил Наманган шаҳрининг Чуқуркўча кўчасида бир гўдак дунёга келди. У ҳамма қатори оддийгина бир бола эди. Унинг пешонасига оғир қисмату қисқа умр, лекин ўзбек адабиёти тарихида ўчмас
Ҳар дам ўтар тинч фаровон бу тонгларим, Сен-ла бахтли кечар ҳар кун, ҳар онларим, Сенда ҳар дам ҳар сония хаёлларим, Юртим дейман, фақат сени она юртим. Кўзмўнчоқлар тақиб